No War's View my profile

ฟิคY บันทึกจอมโจมแห่งสุสาน 

เนื้อหาอาจมีสปอยบ้าง แต่ที่เหลือคือมโนล้วนๆ นะคะ 

หากท่านใดไม่ชอบ ปิดได้ 

ลิ้งต้นฉบับ 

 

 

 

FANFIC YAOI อารอง อาสาม - หลังคำลวง 1


โลกนี้เต็มไปด้วยคำหลอกลวง คนรักหลอกลวงกัน เพื่อนลวงเพื่อน พ่อลวงลูก เต็มไปด้วยความสับสน ล้านเหตุผล ล้านความหมาย วินาทีที่ลมหายใจของผมกำลังติดขัด ผมย้อนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีต บางคนบอกว่าเมื่อใกล้ถึงเวลาที่จะต้องตาย สมองจะย้อนลำดับภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เราเคยทำไว้

ภาพที่สำคัญไล่ลงมาเรื่อยๆ เวลานี้ผมเองก็กำลังเป็นแบบนั้น แผลที่โดนงูกัดเริ่มชา แต่พิษร้ายกำลังแผ่ขยายไปทั่ว ผมคงไม่รอด บางทีอาจตายไปพร้อมๆ กับความลับ และคำโกหกมาหลายอย่าง โกหกหลายชายจอมแสบ ที่มันคงยังไม่รู้ ไม่สิ อาจรู้แล้วว่าผมไม่ใช่อาสามของมัน โกหกเพื่อนตัวเอง หลอกลวงครอบครัว อู๋ซันเซิ่ง เข้าไปเป็นตัวแทนของเขา

ชีวิตผมเต็มไปด้วยคำโกหก แต่กระนั้น .. ทำไมจึงค้างคาถึงเพียงนี้

สมองผมกำลังรำลึกอดีต ความตายคงกำลังสะกิดเตือนถึงคำสัญญาของใครบางคนที่ผมไม่อาจขัดขืน เวลานี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ผมคงไม่อาจไปขอโทษเขาได้ ไม่อาจไปปลอบเขาได้ถึงความเสียใจที่ผมได้ทำลงไป

ผมยังเป็นน้องเขาได้หรือไม่นะ.... ตอบหน่อยสิ.....

อู๋เออร์ไป๋


ย้อนกลับไปหลายปีก่อนหน้า

ผมยังเป็นนักขุดมือใหม่ เรียกได้ว่าแม้เป็นคนมีพรสวรรค์ของคนตระกูลเซี่ย แต่ก็ยังอ่อนด้วยประสบการณ์มาก การลงกรวยใต้น้ำครั้งนั้นมีเรื่องผิดพลาดร้ายแรง ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนชื่อแซ่ เป็นคนที่จากไป เป็นคนที่ผมทิ้งเขาเอาไว้ข้างหลังนั้น ภายหลังสิ่งนี้ตามหลอกหลอนผมทุกวินาทีไม่ต่างจากภาพของฝันร้าย

ผมกลายเป็นคุณชาย 3 ของสกุลอู๋  ชื่อ อู๋ซันเซิ่ง ใช้เวลานานในการค้นทั้งประวัติและนิสัย เรามีรูปร่างคล้ายกัน พอหลอกคนทั่วไป แต่ผมต้องกลับบ้าน บ้านของอู๋ซันเซิง เมื่อผมกลายเป็นเขา ผมจำเป็นต้องรูทุกอย่าง ผมต้องระวังทุกเรื่องเมื่ออยู่ใกล้หมาแก่แซ่อู๋และลูกๆ ของเขา


ผมแกล้งทำตัวเลอะเลือน ยามถึงถิ่น


ผมทำตัวหยอกคนอื่นเล่น ทำตัวยียวน ให้เหมือนชายหนุ่มอารมณ์ดีคนนั้นที่จากไป ตระกูลอู๋เป็นตระกูลใหญ่ 1 ใน 9 ตระกูล เหมือนสกุลเซี่ย แม้ว่าเรื่องสุสานใต้สมุทร จะทำให้ เซี่ยเหลียนหวง ตายไป และ อู๋ซันเซิ่งคนนี้ต้องรับผิดชอบ ผมก็ต้องทำตัวให้นิ่งแสร้งโศกเศร้า และต้องแสดงให้รู้ว่าเสียใจมากแค่ไหนเฉินเหวินจินจากไป ผมกลายเป็นคุณอาสาม ของหลานชายตัวน้อย เจ้าเด็กแสบที่เอาแต่ถามผมนั่นนี้ เสียวเสีย ที่ไม่เคยมองผมเป็นคนอื่นนอกจากอาสามของตัวเอง

ผิดกับสายตาของใครบางคน อู๋เอ้อไป๋ ใบหน้าคมขาว สายตาดุดันและหยิ่งทระนง คนแรกที่ผมพบ คนแรกที่เมื่อกลับถึงบ้านมา ไม่ดีใจที่ผมกลับมาเลย ท่ามกลางวคำหลอกลวง ผมอยู่ได้ด้วยความรู้สึกผิดบาป ความรู็สึกที่ทำให้ชีวิตผมไม่อาจกลับไปเหมือนเช่นก่อนเก่า

ตามที่ได้รู้ อู๋ซันเซิ่ง ไม่กล้าหือพี่ชายคนกลาง เพราะพี่กลางเป็นคนดุ อู๋เอ้อไป๋เป็นที่เลื่องลือในความเจ้าเล่ห์หัวหมอในฉางซา อาจเป็นคนเดียวด้วยซ้ำที่ผมควรกลัว ว่าเขาจะจับได้ว่าผมเป็นใคร


เรื่องประหลาด หลังผมกลับมาอยู่ในครอบครัวนี้ ผมรู้สึกอบอุ่ม ความคิดคนนั้นแปลกประหลาด แม้ผมจะคิดถึงบ้านแท้จริงของผม แต่ในเวลาที่ผมกำลังหลอกลวงทุกคน ผมกลับรู้สึกว่า การกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างนี้ ช่างมีความสุขมากจริง ๆ ผมรู้สึกตื้นตันอยู่ลึกๆ น่าแปลกเมื่อนานวันไปสายตาของอู๋เออร์ไปไม่เคยละสายตาไปจากผม ผมกลับกล้าสู้หน้าเขา เป็นการท้าทายกันอย่างลึกๆ


ผมพร้อมยิ้มให้เขา แม้ว่าผมจะไม่เข้าใจสายตานั้นเลย

เย็นวันหนึ่งสิ่งที่ทำให้ผมแน่ใจว่าผมควรกลัวคือการต้องอยู่กับเขาแค่สองคน เพราะ  พ่อ แม่ และ พี่คนโตของอู๋ซันเซินออกไปข้างนอก เหลือเพียงผมกับเขา ใช่ เราสองคนอยู่ในบ้านกันสองคน การกระทำหนึ่งของเขา ในฐานะอู๋ซันเซิ่งอาจรับได้เป็นปกติ แต่ผมกลับอยากบ่ายเบี่ยงในการอยู่กับเขาตามลำพัง


ผมเกลียดขี้หน้าที่เหมือนรู้ทันของเขาชะมัด ให้ตายสิ ใบหน้านิ่ง เย็นชา แต่ตากลับจ้องทุกการกระทำของผม นี่มันพี่ชายหรือผู้คุมนักโทษ? ช่วงเย็นผมกะจะออกไปกินข้าวข้างนอกเพราะทนไม่ได้กับสายตาของหมอนี่ ทว่า เจ้าพี่ชายบ้านั้นกลับล็อคคอผมแล้วลากกลับมาที่เก้าอี้ก่อนที่ผมจะได้ก้าวขาออกไปซะอีก ''แกคิดจะหนีง่ายๆ รึไง? '' สายตาอู๋เอ้อไป๋ดุ ใจผมหายวาบ เขารู้? ผมในฐานะอู๋ซันเซิงเบ้หน้า ''ผมหนีอะไร...พี่ครับ ''


เขาชี้ไปในครัว ทำหน้าดุ ''วันนี้แกต้องทำอาหารให้ฉันกิน อย่าคิดว่าจะอู้ได้''


ผมนิ่งก่อนสบถในลำคอ อยู่บ้านคนอื่นอย่านิ่งดูดาย ทำผักทำปลาให้ลูกท่านกิน! ผมไม่รู้ว่าอู๋ซันเซิงทำอาหารเป็นมั้ย? เขาเป็นลูกคนเล็ก แถมวู่วามขนาดนั้น ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ? คิดแล้วแปลกใจไม่น้อย แต่ก็นะ ผมเคยทำอาหารมาบ้าง ก็พอรู้ จึงเริ่มลงมือทำอาหารง่ายๆ ไป แต่คนที่ไม่อยากให้อยู่ก็เดินเข้ามา ผมเห็นเขามองผมทำอาหาร ผมหันไปมองตอบอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

อู๋เอ้อไป๋เหมือนจะแปลกใจ ที่เห็นผมหั่นเนื้อไก่ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ซ้ำยังมานั่งอยู่ที่โต๊ะจ้องหลังผมจนผมเกร็ง ผมทำไก่ผัดขิง กับซุป แล้วเอาไปวางให้ จากนั้นก็นั่งลงตรงข้าม อู๋เอ้อไปมองหน้าผมอยู่สักครู่ ก่อนจะคีบเนื้อไก่ผัดขิงใส่ปาก เขากินเงียบๆ แม้ผมจะอยากชวนเขาคุย แต่หัวสมองผมโล่งโจ้ง นี้เป็นครั้งแรกที่ผมอยู่กับคนๆ นี้ตามลำพัง ผมมาฉุกใจคิดว่าที่จริง พี่น้องควรคุยอะไรกันไม่ใช่หรือ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ผมพยายามนิ่ง แต่เหงื่อที่หลังไหลอาบแผ่นหลัง จนผมรู้สึกว่าตัวเองนั่งอยู่บนเหล็กแหลม ๆ

เมื่อเขาวางตะเกียบ แล้วยกน้ำดื่ม ผมรู้สึกประหลาด บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอะไร แต่คนๆ นั้นกำลังยิ้ม ยิ้มอยู่จริงๆ ''..พี่นึกว่าแกจะทำได้รสแย่เหมือนที่เคย หลังกลับมาจากที่นั่น แกเปลี่ยนไปเยอะมาก... เสี่ยวซัน....เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก '' เขาหุบยิ้มหายากนั้นอย่างไว แล้วเก็บถ้วยชามไป

ผมนิ่งไปนานมาก อย่างนิ่งอึ้ง เขาหันกลับไป ผมแกล้งยิ้มทะเล้น ''ถ้าทำอร่อย แล้วคิดว่าผมเปลี่ยนไปขนาดนั้น ผมทำให้บ่อยๆ มั้ยละอาเฮีย จะได้นึกว่าผมเป็นกุ๊กกลับชาติมาเกิด'' คนโดนทักหันกลับมาก่อนยิ้มเย็น

''ถ้างั้นพรุ่งนี้แกยกน้ำขิงให้ฉันที่ห้อง อย่าช้าเชีย ไอ้น้องเซ่อ”

กลายเป็นว่างานเข้าอีก ผมหงุดหงิด ไม่รู้อู๋ซันเสิ่ง เป็นยังไงกับพี่คนนี้ แต่มองอาหารที่กินไม่มีเหลือ ผมก็ถอนหายใจ นวดอกตัวเองเบา เพระาหัวใจนั้นเต้นทีรัวจนผมนึกว่ามันจะหยุดเต้นไปแล้ว  เช้าวันต่อมาผมต้องเอาน้ำขิงร้อนไปให้พี่รองแต่เคาะแล้วไม่มีคน ผมจึงถือวิสาสะเข้าไป ห้องนั้นเป็นระเบียบ เอกสารนั้นถูกจัดว่างไว้ชัดเจน กวาดตามองรอบห้องเจ้าตัวหายไป ตอนนี้ 6 โมง เขาน่าจะยังอยู่ในห้องสิ

ผมวางน้ำขิง ถือวิสาสะย่องไปรอบตอนเจ้าของห้องไม่อยู่ มองไปรอบๆ  ของโบราณล้ำค่าถูกจัดวาง ตำรามากมายเยอะและเป็นระเบียบ ผมเชื่อว่าถ้าคนๆ นี้ลงกรวย คงไม่มีคำว่าพลาดเกิดขึ้นแน่นอนคงไม่พลาดแบบที่ผมทำ คิดเช่นนั้นความรู้สึกปผิดห็ล้นขึ้นมา ผมทำให้คนๆ หนึ่งตายจาก และคนในคณะหายสาปสูญ เกิดอะไรขึ้นผมบอกไม่ได้ หากเป็นความลับมันก็เป็นเรื่องที่อยู่ในความดำมืดในภวังค์คิดผมจมลึก พลันผมก็หยุดสายตาไว้ที่กรอบรูป รูปหนึ่ง สมัยนั้นการหาคนถ่ายภาพแล้วเก็บไว้นั้นยาก บ้านตระกูลอู่มีรูปถ่ายน้อยใบนัก และบนโต๊ะเขียนหนังสือของคุณชายรองของแซ่อู๋จะมีรูปของใครกัน

มองไปแล้วเมื่อยังไม่มีทีท่าว่า อู๋เออร์ไป๋จะกลับเข้ามาผมจึงหยิบมาดู กรอบรูปนั้นว่างเปล่า แต่มีรูปใบหนึ่งวาง

อยู่บนโต๊ะผมพลิกขึ้นดูก่อนตาโตด้วยความตกใจ

ภาพถ่ายขาวดำใบนั้นไม่ได้ชัดเจนเลยแต่เค้าโครงรูปของคนในั้น เป็นคนที่ผมไม่มีวันลืม “...เซี่ยเหลียงหวน” เสียงหนึ่งพูดชื่อในความคิด ผมรีบวางก่อนหันกลับไปมอง แล้วสะดุ้งเมื่อเจ้าของเสียงดึงมือที่ผมกำรูป ไว้ รวบเอวของผมไม่ให้ผมเดินหนี แผ่นหลังผมชิดติดกับเขา

อู๋เอ๋อไปร์ดึงมือผมไปใกล้ มองดูรูปแล้วพูดเบาๆ หากแต่ผมได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ “ฉันได้รูปนี้มาจากตระกูลเซี่ย.. หน้าเขาค้าลแกมาก..ว่ามั้ย? เสียวซัน” คำพูดนั้นเหมือนมีมีดมาจิ้มเสียเหลือเกิน เราใกล้ชิดกันเกินไป ผมทำอะไรไม่ถูก

“เหมือน..แต่ไม่ใช่ .. ใช่มั้ย” ผมพูดตอบกลับ พี่ชายของตัวจริงคนนั้น อู๋ซันเซิง พยักหน้า “ฉันรู้ว่าแกคิดอะไร… และฉันก็ขอพูดได้เลยว่าฉันดีใจที่คนตายไปเป็นเซี่ยเหลียงหวน... ไม่ใช่น้องชายของฉัน”


ดีใจที่ ผม ตาย มีคำไหนบ้างที่ผมควรยินดีเท่านี้?

อาการเหมือนความเจ็บทิ่มแทงลึก ผมไม่ได้อยากตาย ผมเองก็อยากกลับบ้าน อยากไปหาพ่อแม่ของผม แต่ในความเป็นจริงเวลานี้ที่บ้านสกุลเซี่ยคงมีป้ายศพชื่อ เซี่ยเหลียงหวงอยู่แล้วแน่นอน และคนที่กำลังร้องไห้คือครอบครัวของผม ไม่ใช่ที่นี่ เวลานี้ถ้าผมย้อนเวลาได้ ผมก็ไม่อยากให้ อู๋ซันเสิ่งจากไป ไม่มีใครอยากให้สูญเสีย ไม่ใช่แค่ครอบครังนี้ถูกหลอก แต่ คณะสำรวจนั้นทั้งหมด ครอบครัวของพวกเขา ผมล้วนต้องแบกรับการจากไปที่ไม่มีวันรู้ข้อเท็จจริง

ผมไม่รู้ว่าทำไม อยู่ๆ ผมก็ร้องไห้ออกมา ผมไม่รู้ว่าความเจ็บปวดนี้จะพูดอย่างไรออกมาได้ ในเมื่อผมต้องโกหกทุกคนที่ผมรัก รวมถึงคนที่กำลังกอดผมอยู่ตรงนี้


……………………………………………………………………………………………………………………

(4 ตอนจบ)




 

 

 

 

 

1

 

[FicChallenge] แมว 1 ตัว

posted on 26 Jul 2014 23:44 by nowars
ลงเพราะมัน... /น่าสนใจ รู้สึกว่าอยากเขียน คนแพ้แมว กับแมวไม่ธรรมดา
 
เป็นงานจากตรงนี้ จิ้ม
 
 
ใช้โปรแกรมนี้ 
http://www.dolldivine.com/kitten-creator-1.php
 
ด้านบนเป็นรูปตอนมันแอ๊บแบ๊วหลอกเด็กไปวันๆ 
หน้าจริงไม่ใช่อย่างรุนแรง
 
คำติดปาก 
 
"ถึงข้าแบ๊ว แต่ข้าก็หล่อระดับอวกาศนะเฟ้ย เมี้ยวววว"
 

ชื่อจริง : ตำรวจอวกาศ 0089 (ชื่อ 89 )

ชื่อเล่น :  เจ้านายเรียกดา มีอีกคนตั้งชื่อว่าดารา /เจ้าตัวเรียก รหัส 00089

อายุ : ประมาณ 8 เดือน (จากขนาด และ การคาดเดา) แต่ 89 บอกว่า อายุ มันก็ 56 เป็นรุ่นลุงแต่หน้าเอ๊าะ แมวสาวๆ ชอบ 

ส่วนสูง และน้ำหนัก : เป็นแมวขนาดไซส์ M วงรอบคอ 23 รอบอก 35 น้ำหนักกับส่วนสูง จับยืดแล้วจะได้ประมาณ .../พอเถอะบ่องตรงๆไม่เคยวัดขรั่บ

ประวัติ : 89 เป็นแมวจากดาว F1111111123 เนื่องจากดาว F1111111123 เป็นดาวของแมวที่ครองโลกและมีมนุษย์เป็นนาย ทำให้ 89 ค่อนข้างไม่ชอบใจ เนื่องจากเชื่อว่ามนุษย์กับแมวนั้นเท่าเทียมกัน (..../แต่นิสัย 89 ) เลยไปสอบเป็นตำรวจอวกาศ หลังเป็นตำรวจรุ่นใหญ่มือเก๋า ระดับพระกาฬ มีอยู่วันหนึ่งก็ไปลุยกับสลัดอวกาศ ชนะ แต่ปรากฏว่ายานตัวเองตก ระเบิดเป็นโกโก้ครันช์ในทุ่งนา (ไม่ใช่สาลี) 89 บาดเจ็บสาหัส อุปกรณ์พัง แต่ก็ยังคลานมาขอความช่วยเหลือ

            ไม่รู้บุญหรือกรรม ที่ทำให้ ดารา (เจ้าของ) ได้เจอกับมันเข้าทำให้มันเป็นแมวบ้านจนถึงทุกวันนี้ อนึ่ง ดารา หิมาลายา ไม่รู้เรื่องแมวตัวเองเป็นแมวอวกาศ